Szkolenia i superwizja w bezpiecznej przestrzeni

Kiedy czegoś nie rozumiem, kiedy coś mnie porusza albo „nie mieści się” w głowie i w sercu – idę do drugiego człowieka. Opowiadam, pytam, proszę: „pomyśl o tym ze mną, zobacz moimi oczami”. Dla mnie superwizja wyrasta właśnie z takiego, bardzo ludzkiego doświadczenia: z potrzeby, by w relacji odzyskać sens i kierunek.

Superwizję rozumiem jako metodę pracy wspierającą terapeutę w przyjrzeniu się własnemu doświadczeniu w relacji z pacjentem, możliwym przeszkodom i temu, jak spożytkować ten ogląd na rzecz procesu – zawsze w służbie pacjenta, jego dobra i rozwoju.

Ważne jest dla mnie przywracanie równowagi w myśleniu terapeuty: pomieszczenie pobudzenia, chaosu czy „pomieszania” tak, aby można było znów myśleć, rozumieć i pracować w oparciu o własne zasoby. Bliskie są mi tu metafory „zwierciadła, które zamienia się w lampę” oraz „trzymania” – rozumianego jako rama kontraktu, kontaktu i zasad.

Pracuję w modelu relacyjno-integratywnym: relacja superwizor–superwizant (lub superwizor–grupa) jest przestrzenią potencjalną, w której możliwa jest meta-pozycja, refleksja nad oporem, przeniesieniem i przeciwprzeniesieniem, a także uważność na proces równoległy. To miejsce, gdzie wsparcie spotyka się z wymaganiem – „macierzyństwo” z „ojcostwem”.

Superwizor ma za zadanie wspierać, rozwijać i uczyć – a ta rola, choć odpowiedzialna, jest też szczególną możliwością: towarzyszeniem terapeucie w dojrzewaniu zawodowym i w pogłębianiu sposobu widzenia procesu. Moje rozumienie superwizji opiera się na doświadczeniu klinicznym oraz pracy w podejściu Gestalt, w którym kluczowe są świadomość, relacja i to, co aktualnie wydarza się w polu kontaktu.

Superwizję traktuję jako spotkanie „tu i teraz”, w którym z różnych perspektyw przyglądamy się temu, co dzieje się pomiędzy pacjentem a terapeutą – z uwzględnieniem procesów uruchamiających się także w samej relacji superwizyjnej. W tym sensie superwizja pozostaje w służbie pacjenta, jego dobra i rozwoju.

W praktyce chodzi o wieloaspektowe wsparcie terapeuty: zarówno w rozumieniu problematyki pacjenta, jak i w lepszym rozpoznawaniu zjawisk procesu (opór, przeniesienie, przeciwprzeniesienie) oraz w uzyskiwaniu meta-pozycji – widzeniu etapu, na którym znajduje się terapia i tego, jak wpływa on na myślenie, emocje i działania terapeuty. Pomocna bywa tu też refleksja nad procesem równoległym.

Bliskie jest mi rozumienie superwizji jako poszerzania świadomości w bezpiecznej relacji: to, co intensywne, chaotyczne lub niejasne, może zostać zatrzymane, nazwane i włączone w kontakt – nie „przez interpretację”, ale przez żywą obecność. Towarzyszę w wypracowywaniu własnego stylu pracy, tak aby potencjał terapeuty mógł się ujawniać i pogłębiać.